Οι Μinsk από το Illinois των ΗΠΑ επιστρέφουν με έντονη διάθεση για πειραματισμό. Doom, sludge, stoner, rock, post όπως και να το πείτε εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο που φαίνεται πως επιθυμεί να ξεπεράσει την παροδικότητα του πρόσκαοιρου εντυπωσιασμού. Μεταλλική χροιά σαφώς, αλλά γεμάτη με παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα και βαλτώδη ήχο που δεν ντρέπεται να κρυφοκοιτάξει στα riffs των μέγιστων Mastodon με την δέουσα μεγαλοπρέπεια. Όλες οι επιρροές έχουν συγχωνευτεί δημιουργώντας ένα ενιαίο σύνολο που συνδυάζει την δύναμη με την μαυρίλα αλλά που πάντα είναι όμορφο. Βέβαια το πνεύμα των πρωτοπόρων Neurosis είναι παρόν αλλά αυτό μόνο στα θετικά συγκαταλέγεται, καθώς μια τέτοια μπάντα δεν αντιγράφεται. Το album ξεκινά με το
"Three Moons" όπου το επιβλητικό drumming και τα κρουστά οδηγούν σε progressive μονοπάτια, συνοδεία διάφορων effects που κάνουν πιο πολυεπίπεδη την σύνθεση. Το
"The Shore Of Transcendence" ρίχνει ταχύτητες με τον τελετουργικό ρυθμό του,τα tribal κρουστά και τις φοβερές μελωδίες για ν' ακολουθήσουν το τίγκα στο LSD
"Pisgah" και το υπνωτιστικό
"Means To An End". Το
"Consumed by Horizons of Fire" είναι καθηλωτικό, αλλά το έπος του δίσκου είναι το μινιμαλιστικό
"Requiem: From Substance To Silence", όπου το βιολί και η επαναλαμβανόμενη μελωδία που απλώνεται σχεδόν σε 12λεπτά σε κάνει να νιώθεις χαμένος.
Σε σημεία μου έφερε στο νου λόγο του ταξιδιάρικου αισθήματος τους Isis εποχής "Panopticon" και γενικά η όλη ακρόαση προκαλεί έντονα συναισθήματα. Τα φωνητικά είναι έντονα φορτισμένα είτε ως καθαρά είτε ως γρέζα τύπου Neurosis. Οι Minsk θεωρώ πως δημιούργησαν το magnum opus τους. Χωρίς να προτείνουν κάτι νέο, διαμορφώνουν το progressive παρακλάδι του sludge metal. Εξαιρετικό έργο που θα τραβήξει νέους οπαδούς προς την μπάντα. Οι Neurosis και οι Mastodon έκαναν ζημιά τελικά....
ΥΓ.Κάντε κλικ στο εξώφυλλο για παραπάνω...
Ποιος είπε ότι τα graffities είναι μόνο "μουτζούρες";
Αναρτήσεις
